In deze blog deelt Paula haar reis naar het Duitse Kampioenschap in Hobby Horsing.
Hobby Horsing is een sport die veel mensen op het eerste gezicht onderschatten. Achter Hobby Horsing schuilt een wereld van topsport, conditie en doorzettingsvermogen. Mijn weg naar het Duitse Kampioenschap ging niet vanzelf; ik moest dealen met blessures en flinke uitdagingen. Maar het resultaat mag er zijn. Ik kwalificeerde me niet alleen, ik schopte het zelfs tot Vice-Kampioen Dressuur. In dit artikel lees je hoe ik dat heb aangepakt.
Hoe Het Allemaal Begon
Hoe ben ik in deze sport terechtgekomen? Het begon allemaal met een kerstcadeau: een boek over het maken van Hobby Horses. Samen met mijn neef, die al vaker met dit bijltje had gehakt, knutselde ik mijn allereerste paard in elkaar. Toen ik erachter kwam dat er zelfs officiële wedstrijden bestonden, was ik meteen verkocht. Ik was niet meer te stoppen en voor ik het wist, stond ik al aan de start van mijn eerste toernooien.
Het begin: Kwalificatie in Hobby Horsing
Tegen de tijd dat de kwalificaties voor de deur stonden, had ik al heel wat vlieguren gemaakt bij verschillende clubs. Ik wist inmiddels precies hoe het spelletje werkte en koos Freiburg uit als dé plek waar het moest gaan gebeuren.
Het hele weekend was zenuwslopend. Van de razendsnelle tijdrit tot de precisie van de dressuur en het stijlspringen: alles werd vastgelegd en direct geüpload naar het systeem. De ontlading was enorm toen ik de scores live zag binnenkomen. Het was gelukt, ik was gekwalificeerd! De blijdschap die ik op dat moment voelde, is bijna niet te beschrijven.
Tegenslag: Blessure voor het kampioenschap
Helaas duurde de vreugde niet lang. Ik blesseerde mijn enkel tijdens de training. In het begin leek het onschuldig, maar na weken van pijn en een MRI bleek het een ernstige blessure te zijn. Ik kreeg het advies om zes weken volledig te rusten.
Het voelde alsof mijn wereld instortte omdat het kampioenschap dichterbij kwam. Gelukkig begreep mijn orthopeed mijn motivatie en mocht ik eerder terugkeren naar de training, op voorwaarde dat ik het daarna volledig zou laten genezen.
Training tussen hoop en pijn
Vanaf dat moment ging de knop om: alles stond in het teken van discipline. Meerdere keren per week dook ik de sportschool in om de kracht en conditie op te bouwen die nodig zijn voor de top. De wekelijkse rit van twee uur naar mijn club in Stuttgart? Die nam ik voor lief.
Het zwaarste was de pijn in mijn voet. Elke stap was een gevecht, maar met fysiotherapie en kinesiotape hield ik mezelf op de been. Ik leerde de grenzen van mijn lichaam kennen en eromheen te werken. Natuurlijk waren er dagen dat ik het bijltje erbij neer wilde gooien, maar dankzij de onvoorwaardelijke steun van mijn familie en mijn beste vriend vond ik telkens weer de kracht om door te zetten.
Het Duitse Kampioenschap: Pure Emotie
Na alle tegenslagen kwam eindelijk de dag van het Duitse Kampioenschap. De sfeer zat vol emoties en spanning.
- Ik moest me terugtrekken uit het stijl springen vanwege mijn voet.
- Bij het tijdrijden heb ik een hindernis omver gegooid.
- Maar de dressuurprestatie verliep perfect.
Mijn zelf-gechoreografeerde freestyle leverde me de vijfde plaats op in de finale en de titel van Vicekampioen in Hobby Horsing Dressuur. Ik miste de eerste plaats met slechts twee tienden van een punt.
Wat ik heb geleerd
Dit kampioenschap leerde me dat hard werken en doorzettingsvermogen echt lonen. Zelfs wanneer obstakels zoals blessures of twijfels opduiken, mag je je doelen nooit uit het oog verliezen.
Als je vragen hebt over training, kwalificatie of de disciplines dressuur, stijl springen of tijdrijden, neem dan gerust contact met me op via Instagram: @kht.galaxyy.
